گل عشق

بازي بود ولش كن

گلزار — Tue, 11 Jan 2011 14:24:00 GMT

يک تبسم زيرکانه يک عروسک بچه گانه ويک بازيه کودکانه کافي بود براي عاشق شدنم

و تو اين کار را کردي چقدر ساده عاشقت شدم ...

مثل قصه کودکانه توشدي براي من شاهزاده اي سوار بر اسب سفيد چه قدر ساده

عاشقم کردي و از آن ساده تر رهايم کردي ..

گفتم بمان پري قصه ها که من بي تو ميميرم

خنديدي و گفتي بازي بود

گفتم بازي زيبايي بود بيا بازي کنيم

گفتي من کودک نيستم بزرگ شده ام بازي نمي کنم

گفتم مگر بزرگترهابازي نمي کنند؟

گفتي بازي نه زندگي مي کنند

گفتم پس بيا زندگي کنيم مثل بازي

گفتي زندگي بازي نيست

گفتم پس با عشق تو چه کنم؟

گفتي رهايش کن بازي بود زندگي کن

اينجا واسه گلشنه

گلزار — Tue, 11 Jan 2011 14:23:00 GMT

خصوصي بفرست

دلم تنگه برات مادر

گلزار — Sun, 09 May 2010 17:03:00 GMT

کجايي مادر!!!

باز هم ديشب خوابش را ديدم , نگاهش مي خنديد . شوق در دلم جوشيد . درياي عشقم طوفاني شد و بي اختيار خود را در آغوشش انداختم . آغوشي که در دوران پاک کودکي گهواره ام بود . گهواره اي از مهر که در هنگام ترنم لالايي عشق بر لبانش، مرا تا ديار رويا پر مي داد.....

خود را در آغوشش انداختم و صورت مهربانش را غرق بوسه کردم , صورت مهرباني را که آيينه صفا بود . دست بر چهره اش کشيدم . چهره اي که به لطافت نسيم بود . عطر مهر را از وجود هميشه بهارش استشمام کردم و درخت وجودم به شکوفه نشست ......

عزيز مهربانم , جدايي از تو چقدر سخت بود و غم بي تو بودن قلبم را مي خراشيد . امواج بي تابي سر بر صخره دلم مي کوبيدند .... چقدر حرف که در دلم به بند کشيده شده و همرازي نيست تا برايش بگويم ... در زندان تنهايي اسيرم.....
سر بر سينه ات گذاشتم تا باز موسقي قلب پر مهرت را بشنوم , بلکه پروانه هاي شوق در دلم به رقص دربيايند . سر بر سينه ات گذاشتم و آرام پرسيدم : کجايي ؟ دل تنگ توام ... و تو خنديدي مثل هميشه دست پر مهرت را برسم عاطفه بر سرم کشيدي و من مالامال از شوق شدم .......

اما، ناگهان از خواب پريدم , آيينه رويا در دلم شکست و چهره پر مهرت پر کشيد و رفت و من ماندم با کوهي از غم در اين برزخ و کابوس هايي که به حقيقت مي پيوندند . من ماندم با غمي جان کاه که باز در دلم جوانه خواهد زد.

مادر جان هنوز هم دوستت دارم .هنوز هم تو بهتريني

شايد خوش به حال اون که ديگه تو قفس نيست و آزاد شده يا شايد خوش به حال ما که هنوز زنده ايم و اسير قفس ........

آدم و فرشته

گلزار — Sun, 09 May 2010 17:01:00 GMT

قفسه سينه که ديدي؟! اگه نديدي ايندفعه دقت کن ، آخه اين قفسه سينه يه حکمتي داره.خدا وقتي آدم رو آفريد،سينش قفسه نداشت.يه پوست نازک بود رو دلش.

يه روز آدم عاشق دريا شد.اونقدر که با تموم وجودش خواست تنها چيز با ارزشي که داره بده به دريا.

پوست سينشو دريد و قلبش رو کند و انداخت تو دريا. موجي اومد و نه دلي موند و نه آدمي.خدا......

خدا دل آدم رو از دريا گرفت و دوباره گذاشت تو سينش.آدم دوباره آدم شد.ولي......امان از دست اين آدم.دو روز بعد،آدم عاشق جنگل شد.دوباره پوست نازک تنش رو جر داد و دلش رو پرت کرد ميون جنگل....... باز نه دلي موند و نه آدمي.......

خدا ديگه کم کم داشت عصباني مي شد.يه بار ديگه دل آدم رو برداشت و گذاشت سرجاش تو سينش.اما......اما مگه اين آدم،آدم مي شد؟؟!!!!!

اين بار سرش رو که بالا کرد، يه دل که داش هيچي،با صد دلي که نداشت عاشق آسمون شد...........

همه اخم و تخم خدا يادش رفت و دوباره پوست سينشو جر داد و دلش رو پرت کرد ميون آسمون...دل آدم مثل يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد تا افتاد تو دامن خدا. نه ديگه..........خدا گفت..........اين دل ديگه واسه آدم دل نميشه........

آدم دراز به دراز،، چشم به آسمون، رو زمين افتاده بود.

خدا اينبار که دل رو گذاشت سرجاش،بس که از دست آدم ناراحت بود،يه قفس کشيد که ديگه.......آها .........ديگه.......بسه......

آدم که به خودش اومد،ديد اي دل غافل........ چقدر نفس کشيدن براش سخت شده.....چقدر اون پوست لطيف رو سينش سفت شده......دست کشيد رو سينشو وقتي فهميد چي شده يه آهي کشيد.....يه آهي کشيد همچين که از آهش رنگين کمون درست شد....

بعد هي آدم گريه کرد،آسمون گريه کرد......روزها و روزها گذشت....آدم با اون قفس سنگين_ خسته و تنها_ رو زمين سفت خدا_ قدم ميزد،اشک مي ريخت. آدم بيچاره، دونه دونه اشکاشو که مي ريخت رو زمين و شکل مرواريد مي شد رو برميداشت و پرت ميکرد طرف خدا تو آسمون تا شايد دل خدا واسش بسوزه و قفس رو برداره....اينطوري بود که آسمون پر از ستاره شد...... ولي خدا دلش واسه آدم نسوخت که .........

خلاصه يه شب آدم تصميم خودش رو گرفت...به چاقو برداشت و پوست سينشو پاره کرد.ديد خدا زير پوستش يه ميله هاي محکمي گذاشته.....دلشو ديد که طفلي مثه يه گنجشک اون زير ميزد و تالاپ تولوپ ميکرد....

انگشتاشو کرد زير همون ميله اي که درست رو سينش بود و با همه زوري که داشت اونو کند . آآآآآآآآآآآآآآخ خ خ ..........اونقدر دردش اومد که ديگه هيچي نفهميد و پخش زمين شد.............

خدا از اون بالا همه چيزم نگاه کرد و دلش واسه آدم سوخت و استخونو برداشت و ماليد به آسمون و جنگل و دريا. يهو همون تيکه استخون رو هوا چرخيد و چرخيد_ رقصيد و رقصيد _...آسمون رعد و برق زد.....دريا پر شد از موج و توفان......درختاي جنگل شروع کردن به رقصيدن.....

همون تيکه استخون، يواش يواش شکل گرفت و شد يه فرشته.....يه فرشته با چشاي سياه مثل شب آسمون....با موهاي بلند مثل آبشار تو جنگل....با دلي بزرگ مثل بزرگي دريا.....

اومد جلو و دست کشيد رو چشاي بسته آدم.... آدم که چشاشو وا کرد ، اولش هيچي نفهميد.هي چشاشو ماليد و ماليد و هي نگاه کرد.....فرشته رو که ديد.....با همون يه دلي که نداشت، نه، با صد تا دلي هم که نداشت عاشق فرشته شد.... همون قد که عاشق آسمون و جنگل و دريا شده بود.....نه.... خيلي بيشتر.....

پا شد و فرشته رو نگاه کرد.دستش رو برد گذاشت رو دلش، همونجا که استخون رو کنده بود.خواست دلشو در بياره و بده به فرشته ، ولي دل آدم که از بين اون ميله ها در نمي اومد........بايد دو سه تا ديگه از اونها رو هم ميکند. تا دستشو برد زير استخون قفسه سينش، فرشته يواش يواش اومد جلو.....دستاشو باز کرد و آدم رو بغل کرد.سينش رو چسبوند به سينه آدم........خدا از اون بالا فقط نگاه کرد، با يه لبخند رو لباش...

آدم فرشته رو بغل کرد..دل آدم يواش يواش نصف شد و آروم آروم خزيد تو سينه فرشته خانوم.فرشته سرش رو آورد بالا و تو چشاي آدم نگاه کرد...آدم با چشاش مي خنديد...... فرشته سرشو گذاشت رو شونه آدم و چشاشو بست....

آدم يواشکي به آسمون نگاه کرد و از ته دلش دست خدا رو بوسيد.... اونجا بود که براي اولين بار دل آدم احساس آرامش کرد....

خدا پرده آسمون رو کشيد و آدمو با فرشتش تنها گذاشت.....
.....
من هم همه آدمها رو بافرشتشون تنها ميذارم.....

خوش به حال آدم و فرشتش..................

مراقب چشام باش

گلزار — Sun, 24 Dec 2006 19:48:00 GMT

يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسري داشت كه عاشقه اون بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمامو داشتم و بينا بودم هميشه با اون مي موندم يه روز يكي پيدا شد كه به اون دختر چشماشو بده. وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو

نمي خوام برو. پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت :

مراقب چشماي من باش